خدمت پسر عمه عزيزم، حسين       و اما از اينجا بگويم، اينجا وضعش خيلی خرابتر از آنجاست. هر روز هواپيماهای عراقی اينجا را بمباران می كنند، اتفاقاً ديروز نزديكی های ما را بمباران كردند و 5 نفر از اهالی روستا را كشتند و

من بچه شمشير و بچه شهيد پرور ايرانم، بچه آيين حمد خدايم، خواستار آزادی و استقلال ميهن و گسترش اسلام در جهانم ....

هر وقت با خدا ارتباط كامل پيدا كردی به ياد من هم باش و من هم همچنين، انشاء ا...

ما روز 18 ماه مبارك رمضان، مصادف با 21 مرداد ماه سال 58 با گروهانی از سپاه پاسداران، عازم پاوه شدیم، اما چون جمعيت زيادی نداشتيم، فعلا در كرمانشاه هستيم

من كه عازم جبهه های جهاد عليه كفار هستم، خانواده ام را به خدا می سپارم كه خدا بهترين حافظان و سرپرستان است.

حبيب جان (شهيد حبيب رضايی) با وجود اينكه در آنجا نيستم، ولی دلم پيش شماست و آرزو می كنم كه پیش شما باشم، ولی افسوس كه گير كرده ام، ولی با همه ی اين حرفها دلم آنجاست.

دلم برای همه شما تنگ شده است، بخصوص برای حسن و معصومه، مخصوصـا برای معصومه كه هر وقت مرا می ديد خوشحال می شد و می گفت: علی داداشی، هيچی نخريده ای؟

هم اكنون در سالنی به طول 150 و عرض 50 متر مستقر می باشيم كه حدود هشت دهم آن را تخت های دو طبقه قرارداده اند كه تمام داوطلبين براي اعزام به جبهه بر روی آنها خوابيده اند.